بعد از اینکه میرحسین موسوی استراتژی جنبش سبز را گسترش آگاهی ها اعلام کرد، کمتر اتفاق می افتد که جایی بروم و صحبت را به جنبش سبز نکشانم، هنگام خرید، در اتوبوس و تاکسی، در مهمانی های خانوادگی و هر جایی که فضا را برای بحث و تبادل نظر مناسب بیابم. هنگام خرید عید هم این مسئله را فراموش نکردم. در یکی از فروشگاه های پوشاک بحث بسیار جالبی با یک هموطن ترک زبان شکل گرفت که حاوی نکات بسیار مهمی بود. اول اینکه من از ایشان علت سکوت ترک ها در وقایع اخیر را پرسیدم که وی به چند دلیل اشاره کرد.
اول اینکه ترک ها مشغول سنجیدن شرایط هستند، تا نکند اشتباه 57 دوباره تکرار شود.
دوم اینکه هیچ آلترنتیوی در مقابل جمهوری اسلامی از جذابیت انچنانی برخوردار نیست که ایشان را دلگرم کند، مثلا در انقلاب 57، در مقابل رژیم پهلوی امام خمینی و نظریه حکومت اسلامی ایشان آنقدر جذاب بود که بتواند مردم را به نتیجه مبارزات دلگرم کند. اما جنبش کنونی هیچ انتخابی پیش روی مبارزان قرار نداده است و رهبران این جنبش یعنی میرحسین موسوی و کروبی هم همیشه دم از اصلاح همین نظام زده اند، در حالیکه این نظام اصلاح پذیر نیست، چرا که بالای هشتاد درصد آن فاسد شده است.
سوم اینکه تهرانی ها بدون مشارکت ترک ها راه به جائی نمی برند، چراکه تمام بازار دست ترک هاست و متاسفانه بازاریان علی رغم میل باطنی و شرایط بسیار بد اقتصادی باز قادر نیستند به جنبش سبز ملت ایران بپیوندند. این هموطن ترک که خود از مبارزان انقلابی سی سال پیش بود این چنین ادامه داد که سی سال پیش وضع بازاریان آنقدر خوب بود که بتوانند حتی یک سال اعتصاب کنند و دوام بیاورند. او گفت که کارخانه خودشان شش ماه اعتصاب کرد، به طوریکه تولید داشتند اما تولیدات را به جای عرضه در بازار انبار می کردند. وی گفت ما انقدر توانائی داشتیم که بتوانیم شش ماه بدون هیچ درآمدی حقوق کارگران را بدهیم و محصولاتمان را هم انبار کنیم و باز دوام بیاوریم. اما حالا اوضاع فرق کرده است و جمهوری اسلامی تمام صاحبان صنایع را وام دار بانک ها کرده است به صورتی که حتی یک روز نمی توانند کار نکنند.
چهارم و اخر اینکه وی گفت که سکوت ترک ها ادامه خواهد یافت اما اینکه تا چه زمانی ادامه خواهد داشت هیچ کس نمی داند. اما آنگاه که سکوت ترک ها بشکند و ایشان به قیام برخیزند، نیم خیز نخواهند شد بلکه تمام قد در مقابل استبداد خواهند ایستاد..
اول اینکه ترک ها مشغول سنجیدن شرایط هستند، تا نکند اشتباه 57 دوباره تکرار شود.
دوم اینکه هیچ آلترنتیوی در مقابل جمهوری اسلامی از جذابیت انچنانی برخوردار نیست که ایشان را دلگرم کند، مثلا در انقلاب 57، در مقابل رژیم پهلوی امام خمینی و نظریه حکومت اسلامی ایشان آنقدر جذاب بود که بتواند مردم را به نتیجه مبارزات دلگرم کند. اما جنبش کنونی هیچ انتخابی پیش روی مبارزان قرار نداده است و رهبران این جنبش یعنی میرحسین موسوی و کروبی هم همیشه دم از اصلاح همین نظام زده اند، در حالیکه این نظام اصلاح پذیر نیست، چرا که بالای هشتاد درصد آن فاسد شده است.
سوم اینکه تهرانی ها بدون مشارکت ترک ها راه به جائی نمی برند، چراکه تمام بازار دست ترک هاست و متاسفانه بازاریان علی رغم میل باطنی و شرایط بسیار بد اقتصادی باز قادر نیستند به جنبش سبز ملت ایران بپیوندند. این هموطن ترک که خود از مبارزان انقلابی سی سال پیش بود این چنین ادامه داد که سی سال پیش وضع بازاریان آنقدر خوب بود که بتوانند حتی یک سال اعتصاب کنند و دوام بیاورند. او گفت که کارخانه خودشان شش ماه اعتصاب کرد، به طوریکه تولید داشتند اما تولیدات را به جای عرضه در بازار انبار می کردند. وی گفت ما انقدر توانائی داشتیم که بتوانیم شش ماه بدون هیچ درآمدی حقوق کارگران را بدهیم و محصولاتمان را هم انبار کنیم و باز دوام بیاوریم. اما حالا اوضاع فرق کرده است و جمهوری اسلامی تمام صاحبان صنایع را وام دار بانک ها کرده است به صورتی که حتی یک روز نمی توانند کار نکنند.
چهارم و اخر اینکه وی گفت که سکوت ترک ها ادامه خواهد یافت اما اینکه تا چه زمانی ادامه خواهد داشت هیچ کس نمی داند. اما آنگاه که سکوت ترک ها بشکند و ایشان به قیام برخیزند، نیم خیز نخواهند شد بلکه تمام قد در مقابل استبداد خواهند ایستاد..
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر