برای هاشمی رفسنجانی که سبزتر از همیشه است...

تا پنج سال پیش فکر می کردم که رفسنجانی قدرت اول ایران است و تنها در ظاهر علی خامنه ای نقش اول را بازی می کند. بعد از انتخابات سال 84 فکر کردم که شاید ان طور که همیشه می گفتند و فکر می کردم رفسنجانی قدرت مافیایی و پشت صحنه نیست و تقریبا هیچ قدرتی ندارد. چهار سال گذشت و بعد از کودتای 22 خرداد و حوادث پس از آن این فکر به یقین تبدیل شد که نخیر این آقای هاشمی واقعا هیچ قدرتی ندارد. وقتی در شب مناظره ها احمدی نژاد بر اساس هیچ سند و مدرکی آبروی او و خانواده اش را برد. وقتی دو ساعت تمام پشت درب خانه علی خامنه ای انتظار کشید تا او را ببیند، اما موفق نشد. وقتی پنج تن از اعضای خانواده ی او را بازداشت کردند و باز هم جز تائید علی خامنه ای کاری نتوانست بکند.
هاشمی رفسنجانی اما سیاستمداری کارکشته است. و سیاست او بزرگ ترین قدرت او محسوب می شود. وقتی که به دیدار پادشاه سعودی رفت همین شیعیان تندرو او را به باد انتقاد گرفتند اما در مقابل، هاشمی رفسنجانی در عربستان از باغ فدک یعنی سیاسی ترین اختلاف اهل تشیع و تسنن دیدن کرد و برای مدتی با زائران ایرانی بدرستی رفتار میشد. در حالیکه سیاست های تند احمدی نژاد تنها باعث تیره شدن روابط ایران و عربستان و در نتیجه بدرفتاری ها به زوار حرم خدا شده است.
هنگامی که هاشمی رفسنجانی عملکرد علی خامنه ای را تائید می کند، بسیاری از سبزها به او می تازند و او را مزدور و وطن فروش و حامی دیکتاتور می نامند و حال آنکه اگر هاشمی اینگونه بود هیچ گاه مجبور به تحمل این همه فشار از جانب حکومت نمیشد. واقعیت این است که هاشمی رفسنجانی قطعا سبزاندیش است، و تمامی عملکرد او در جهت پیشبرد اهداف جنبش سبز است. گاهی باید در نماز جمعه فریاد بزند که اگر مردم ما را نخواستند باید کنار برویم و گاهی باید در کنار علی خامنه ای بنشیند و او را تائید کند، به این امید که فدک سبزها را از این راه بتواند زنده کند... .
خلاصه کلام جنبش سبز باید به جای انگ چسباندن به این و آن و همه را از خود تاراندن و سرانجام به سرنوشت جمهوری اسلامی مبتلا شدن که حاشیه اش از اصل اش پربارتر است، باید سنجیده گام بردارد و به قول میرحسین موسوی یار سبزاندیش مان، جنبش سبز را طوری تعریف کنیم که تمام هفتاد میلیون در آن جای بگیرند، نه اینکه سبزهای خودمان را نیز از بدنه اش جدا کنیم.