سبزها چند نفرند؟

آیا تعداد معترضان به نتیجه انتخابات و بعد از آن نظام ولائی تنها همین تعدادی هستند که به خیابان ها می آیند؟ جناح حاکم مسلما دوست دارد که جواب مثبت باشد و حال انکه نیست. در انتخابات ریاست جمهوری دهم بنا به آن چه که وزارت کشور اعلام کرد در استان سیستان و بلوچستان، مهندس میرحسین موسوی رای اول را آورد. بدین معنا که با وجود تقلب بی شمار که این استان نیز از آن بی بهره نبود باز میرحسین موسوی بود که رای اول را آورد. جالب اینجاست که در طول این هشت ماه که تهران و برخی شهرستان ها در تب و تاب اعتراضات می سوختند مردم استان سیستان بلوچستان در سکون و روزمرگی بی نظیری روزگار می گذراندند و حتی یک تجمع اعتراضی نیز برگزار نکردند، تو گوئی نه رایی داده اند و نه رایی از ایشان دزدیده شده است. در خوش بینانه ترین حالت برای جناح حاکم می توانیم ادعا کنیم که مردمان این استان نمی فهمند که چه بر سرشان آمده، اما متاسفانه باید به ایشان عرض کنیم که اینجا مردمان آتشین تر از هرجای دیگر این مملکت هستند، آتشی زیر خاکستر و صبری از روی جبر. کافیست به یکی از ایشان نزدیک شوی و باب انتخابات را باز کنی تا ببینی که چگونه مانند سیاستمداری کارکشته همه چیز را تجزیه و تحلیل می کنند..
حال اگر تجمعات اعتراضی بعد از انتخابات را معیار سنجش تعداد معترضان قرار دهیم کاری بس بیهوده انجام داده ایم.اولا اگر نقطه ی ثقل اعتراضات مردمی تهران و خصوصا مناطق مرفه ان است تنها به این دلیل است که اکثر مردمان آنجا کمترین وابستگی را به دولت دارند و در صورت شناسائی از زندگی ساقط نمی شوند. دوما اینکه حکومت در سرکوب اقلیت های قومی، مذهبی دست خود را بازتر می بیند و مردم احساس می کنند که در این نقطه ی دور افتاده صدای ایشان به هیچ کجا نخواهد رسید و حال انکه کوچک ترین تجمع اعتراضی در تهران به سرعت در تمام دنیا بازتاب خواهد داشت. سوما اینکه ایشان احساس می کنند معترض بودن یا نبودن ایشان هیچ فرقی نمی کند. من بارها شنیده ام که" ما موافق حکومت شاه بودیم و تا ماه ها بعد از پیروزی انقلاب هنوز تصور می کردیم که هیچ اتفاقی نیافتاده و جاوید شاه ورد زبانمان بود. اگر آن زمان موافق بودن مان برای رژیم سودی نداشت حالا مخالف بودن مان هم توفیری ندارد، پس با ابراز مخالفت تنها برای خود دردسر ایجاد کرده ایم و بس!"
خلاصه کلام اینکه در خوش بینانه ترین حالت برای نظام ولائی می توان سکوت مردم را به بی تفاوتی ایشان نسبت به رژیم و نه مخالفت با ان تعبیر کرد . بدا به حال ایشان اگر سکوت مردم معنای دیگری داشته باشد..